Tekst Elke Agten – Foto’s Eigen archief
Het begon met een Netflix-serie. Geen zelfhulpdocu of reisprogramma, maar een Scandinavische detectiveserie over een eiland voor de kust van Stockholm. Terwijl anderen gedachteloos doorkeken, dacht Rachel Denneboom uit Enschede maar één ding: daar wil ik naartoe.
“The Sandhamn Murders,” zegt Rachel Denneboom lachend. “Daar begon het mee. Ik was nog nooit in Zweden geweest, maar in de serie zag het er zó mooi uit. Ik heb mijn koffer gepakt en ben gewoon gegaan.” In 2021 stapte ze het vliegtuig in. Eén week, dacht ze. Even kijken hoe het er in het echt uitziet. Maar toen ze eenmaal in Zweden was, gebeurde er iets. “Ik vond het er nog mooier dan op tv. Toen ik terugkwam in Enschede, zei ik direct tegen mijn omgeving: ‘Ik ga in Zweden wonen’. Iedereen dacht natuurlijk dat ik door de bliksem was getroffen.”
Van Enschede naar Marstrand
Ze is geboren en getogen in Enschede, werkt als dagvoorzitter en gespreksleider én ze zit in de gemeenteraad. “Ik ben dus een echte Twentse en heb nooit de intentie gehad om uit Enschede te vertrekken” zegt Rachel. Totdat Zweden riep. Voordat ze definitief de knoop doorhakte om haar geluk over de grens te beproeven, kreeg ze via een bevriende zakenrelatie de tip om niet alleen de oostkust te zien, maar ook de westkust. “En dan specifiek Marstrand. Een klein eilandje met gekleurde huisjes, boten, smalle straatjes en overal zee. Ik besloot zijn advies op te volgen en reisde zes weken lang in mijn eentje door Zweden, waarvan ik drie weken op dat eiland verbleef. Ik weet nog dat ik op dat pontje stond, onderweg van het ene eiland naar het andere, en dacht: dit is het. Het voelde alsof ik thuiskwam op een plek waar ik nog nooit was geweest.”
De sprong wagen
Vanaf dat moment ging het snel. Rachel bleef zoeken naar een plekje op het gewilde eiland, bekeek appartementen en praatte met makelaars. Tot er in september 2024 een huis voorbijkwam. “De makelaar plaatste een sneak preview op Instagram. Een wit huis, met daarnaast een bed & breakfast. Ik heb haar meteen gebeld en gevraagd om alle foto’s en het bouwrapport op te sturen. Ik vroeg ook of ze het niet online wilde zetten totdat ik het had gezien. Binnen twee dagen besloot ik het te kopen.”
Sindsdien probeert Rachel zo vaak mogelijk in Zweden te zijn. Vanaf 2026 hoopt ze haar tijd te verdelen: de helft van het jaar in Enschede – haar eigen huis houdt ze gewoon aan – en de andere helft op Marstrand. “In de zomer is het eiland levendig en vol toeristen, in de winter stil en verstild. Dan is alles dicht, behalve één hotel dat voor de locals dienstdoet als café, restaurant én sportschool. En dat is precies goed.”
Werk, lef en logica
Mensen vragen haar vaak of ze niet bang is dat het mislukt. “Nee, daar ben ik vrij makkelijk in. Ik zeg altijd: wat niet kan, is nog nooit gebeurd.” Toch is haar stap geen blind avontuur. “Ik heb wel een aantal zekerheden ingecalculeerd en besloot niet om zomaar in het wilde weg ergens een huis kopen. Ik weet bijvoorbeeld dat ik op zo’n populair en toeristisch eiland mijn huis zo weer kwijt ben. Dat geeft rust. En financieel moet het natuurlijk ook haalbaar zijn. Maar ik ben wel iemand die gewoon begint en dan kijkt hoe iets verloopt. Vaak werkt dat.”
Wat ze wel spannend vindt, is hoe ze het leven in Zweden gaat combineren met haar werk als dagvoorzitter en gespreksleider in Nederland. “Ik zeg nu heel stoer: dat komt goed. En ergens weet ik dat ook. Voor congressen en evenementen moet ik natuurlijk fysiek aanwezig zijn, dus dan ben ik in Nederland. Maar de voorbereiding kan bijvoorbeeld prima online.” Hoe dat in de praktijk gaat uitpakken? “Dat moet volgend jaar blijken. Maar voorlopig voelt het als een plan dat klopt.”
Leven als een Zweed,
met een Twentse twist
Het leven op Marstrand bevalt haar beter dan ze had durven dromen. “De Zweden zijn rustig, hoffelijk en vriendelijk. Ze gunnen elkaar ruimte, letterlijk en figuurlijk, waardoor ze ook wat meer op zichzelf zijn. In Nederland zeggen we in de bus nog ‘goedemorgen’, maar doe je hetzelfde in Zweden, dan kijken ze je raar aan. Toch zijn ze heel warm, op hun eigen manier.”
Op de vraag of ze Enschede ooit helemaal gaat verlaten, zegt Rachel: “Ik kan het me nu nog niet voorstellen. Er kan natuurlijk een moment komen dat ik het niet meer kan bekostigen en gedwongen wordt te kiezen, of misschien wil ik zelf een keer een keuze maken. Maar Enschede helemaal verlaten vind ik een gek idee, dus de eerste paar jaar neem ik die beslissing sowieso niet. Dit voelt voor nu als een comfortabele oplossing.”
Als ze in Zweden is, mist de rasechte Twentse toch ook dingen uit de regio. “De vrijdagmiddagborrel. En filet americain. En gewoon even snel een zakje roerbakgroenten pakken in de supermarkt. Ik hou van gemak, maar in Zweden moet je alles zelf snijden, haha.”
“Gewoon doen, maar niet blind”
Of ze anderen zou aanraden om ook zo’n stap te zetten? “Zeker. Maar doe het wel doordacht. Ik kijk wel eens naar dat programma Ik Vertrek. Dan zie ik mensen een huis kopen dat eigenlijk nét niet binnen hun budget past. Ze hebben bijvoorbeeld nog dertigduizend euro om te verbouwen, en dan moet die B&B meteen vol, want er moet geld binnenkomen. Dat zijn dingen die ik van tevoren wel heb uitgezocht. Dus ja, mijn advies zou zijn: gewoon doen. Er is altijd wel een oplossing te vinden. Maar doe het wel met een beetje verstand.”
Rachel roept iedereen op om langs te komen. “Voor Tukkers heb ik een speciale ‘Tukkerkorting’ van tien procent. Ze mogen me rechtsreeks benaderen via e-mail, social media of de website Airbnb. Als ze ‘Tukkerkorting’ vermelden in de e-mail, dan wordt de korting bij de boeking verrekend’’.