TOM 2 – 2026
Tekst Kim Jansen – Foto’s Frank Visschedijk
Ze zijn elkaars tegenpolen. Ton Willemsen, oprichter van TONZON, en Binne Visser, sinds vorig jaar algemeen directeur bij het bedrijf. Het contrast wordt ook in de keuken van De Bloemenbeek duidelijk. De een doelgericht, de ander analyserend. Maar samen? Samen krijgen ze de boel op temperatuur. Zeker naast meesterkok Michel van Riswijk. Hij heeft voor de isolatiemannen iets bijzonders bedacht. Kwartel in een zoutkorst met noabershooi. “Zo isoleren we alle sappen van de vogel.”
Een denker. Een idealist. Zo mag je Ton Willemsen gerust noemen. In 1979 ziet de wiskundedocent overal crisis. Na een kernramp en tijdens een energiecrisis kijkt hij naar zijn houtkachel. De warmte die hij daarmee creëert, moet toch te behouden zijn? “Ik vroeg me af hoe die warmte precies stroomde.” Hij slaat aan het experimenteren. Klopt het wel dat warmte omhooggaat? En hoe zit het eigenlijk met die vloer? Verlies je daar niet juist de hitte?
Een controversiële gedachte. Op dat moment wordt in huizen alles geïsoleerd, behalve de vloer. Maar Ton ziet: warme voeten zorgen ervoor dat de thermostaat een paar graden lager kan. Hij probeert verschillende materialen in zijn kruipruimte, zet thermometers neer en komt met een oplossing. “Pure lucht, die overal gratis aanwezig is, is heel goed isolatiemateriaal. Je moet dat alleen slim weten vast te houden.” Ton bedenkt een folieproduct dat uiteenvalt in een soort zakken, zodat de lucht als het ware wordt ‘opgesloten’. “Ons systeem bestaat voor meer dan 99% uit lucht. Het voordeel daarvan is dat je geen grote vrachtwagens nodig hebt voor vervoer. Er zijn nu zelfs monteurs die op de fiets langskomen, met een zak folie onder de arm.”
Tijd ver vooruit
Hij probeert zijn idee aan de man te brengen bij het ministerie van Economische Zaken. Hij heeft namelijk geen ambities om ondernemer te worden. “Het bleek niet de juiste tijd om te verkopen, maar ik vond het een te mooie, duurzame uitvinding om het dan maar te laten liggen.” Ton bouwt dus toch aan zijn bedrijf. Maar hij is zijn tijd ver vooruit. Misschien wel te ver. Duurzaamheid is dan nog geen thema. Toch blijft hij strijden voor het belang van goed geïsoleerde en daardoor gezonde woningen. En langzaam maar zeker wint hij terrein. Innovatie zorgt ondertussen voor meer producten. Van rolgordijnen en lamellen die warmte vasthouden, radiatorfolie dat warme in de kamer brengt tot bodemfolies die kruipruimtes droog maken. “Ik wist dat het principe overal moest werken”, legt Ton uit.
Vijfenveertig jaar later staat er een bedrijf met 35 medewerkers en nog eens 75 installatiebedrijven die de TONZON thermoskussens aanbrengen. Niet slecht voor iemand die eigenlijk geen ondernemer wilde worden. Toch valt er nog terrein te winnen. Juist vanuit die gedachte werd Binne Visser vorig jaar binnengehaald als algemeen directeur. Hij werkte eerder zelfstandig met zijn bedrijf PAMpeople en was directielid binnen de Vion Food Group. Na vele jaren bij multinationals vond hij het mooi geweest. “Ik wilde uit de bestuurskamer en terug de eigen regio in. Daarom zocht ik een passend bedrijf in Twente dat mijn hulp kon gebruiken.”
Enorme bevlogenheid
Met TONZON is er een zeer goede klik. “Ton is enorm bevlogen. Hij vecht de strijd als een soort Don Quichot. Of Ton Quichot, zoals hij zelf zegt. Maar Ton is eigenlijk meer een uitvinder dan een ondernemer. Juist daardoor is onze combinatie zo goed.” Bij TONZON kan Binne weer integraal ondernemen. “Ik ben hier geen portefeuillehouder, ik doe het met Ton samen alsof het mijn eigen zaak is. Ik kijk naar omzetcijfers, kosten en resultaten, maar wil ook processen verbeteren en commercieel stappen maken. Alles om het iedere dag iets beter te doen.” Voor Binne is het een behoorlijke omschakeling. Ineens zit hij in een familiebedrijf, met ook nog eens twee kinderen van Ton op de werkvloer. “Ik kon hier niet direct zeggen: dit moet anders. Ik wilde eerst de cultuur leren kennen en die ook koesteren. De vereiste veranderingen voeren we daarom organisch door. Daar nemen we de tijd voor.”
Concreet houdt dat in dat Ton zich op zijn 74ste langzaamaan iets terugtrekt. Of zoals hij zelf zegt: “Ik ben half met pensioen.” Hij houdt zich nog volop bezig met onderzoeken, innoveren en lobbyen. Want het vuur is nog lang niet uitgeblust. “Mensen moeten inzien dat vloerisolatie juist het meest relevante onderdeel van woningisolatie is. De echte doorbraak moet nog komen. Het is nog niet genoeg dat een half miljoen woningen onze vloerisolatie hebben.” Binne timmert ondertussen hard aan de weg. “We willen internationaliseren”, legt hij uit. “En ook in de zakelijke markt is nog veel winst te behalen. Bij woningcorporaties en grote aannemers moeten we nog bekender worden. We zijn bezig met een soort TONZON 2.0.”
De kop niet gek
Terug naar de keuken. Want daar krijgen beide heren het inmiddels ook lekker warm. Na een masterclass kwartels uitbenen gaan Ton en Binne aan de slag. Ton is enthousiast: “Mijn vrouw kookt doorgaans, maar kwartel bereiden durft zij niet. Misschien kan ik haar hiermee eens verslaan.” Binne heeft ook wel wat kookervaring, maar snijdt zich tijdens het uitbenen van de kwartel toch even lelijk in de vingers. Letterlijk. Na een flitsbezoek aan de EHBO-koffer kan hij verder. Met een gigantische deegroller slaat hij het zoutkorstdeeg met noabershooi tot de gewenste dikte. Gasten van De Bloemenbeek vragen zich vast af wat er allemaal gebeurt, zoveel lawaai komt
er uit de keuken.
Ton krijg je in elk geval ‘de kop niet gek’. Hij werkt rustig door en analyseert hoe hij de kwartel zo efficiënt mogelijk in het deeg past. Even goed aandrukken zodat de warmte echt niet meer kan ontsnappen. Als Binne in een uiensaus staat te roeren, pakt Ton de brander om het vuurtje even echt op te stoken. De voorgegaarde ui krijgt van hem nog even een zwartgeblakerde finishing touch.
Bijzondere combinaties
En dan is het alweer tijd om aan tafel te gaan. Na de amuse komt het voorgerecht van ‘siepel’ op tafel. De ui is gepoft in zeezout en door Ton gekarameliseerd en krijgt een extra laag door de uiencompote. Samen met de saus van sjalot en zwarte knoflook en daslookolie een fantastisch begin. We drinken er Quincy bij, een Sauvignon Blanc van wijnhuis Francois Reverdy, verzorgd door Kortegarde Wines. Naast smaken van citroen, groene appel en grapefruit heeft deze wijn door de langere fermentatie enige kruidigheid. Wij proeven vooral dat het goed is.
Michel is de beroerdste niet en voert een ware show op voor het hoofdgerecht. Aan tafel wordt de kwartel uit zijn isolatielaag bevrijd en naast een gekonfijt pootje gelegd. De vleugels van de kwartel zijn verwerkt in een bitterbal en op het bord vinden we naast de garnituren ook nog een saus op basis van kamillethee. Bij dit gerecht drinken we de krachtige Rasteau van wijnhuis Cave des Vignerons de Sablet. Met de aroma’s van rijp fruit zoals kersen en bramen heeft deze wijn een kruidige afdronk. In het dessert worden nostalgische smaken met de Twentse cultuur verweven. Een luchtige mousse van boerenjongens, een soort room met boerenmeisjes en als finishing touch een koekje van krentenwegge. “Een bijzondere, gewaagde combinatie”, aldus Binne. Het typeert deze avond. Juist die uitzonderlijke samenstellingen zorgen voor het beste resultaat. Aan de directietafel, in de kruipruimte en natuurlijk aan tafel!