Twentelife 87 – Kunstreportage
Tekst Feya Wouda – Fotografie Emiel Muijderman
Haar atelier ligt aan de Marconiweg op een bedrijventerrein aan de rand van Denekamp. Industriepanden zijn gewilde plekken voor kunstenaars, maar dan moet je wel geluk hebben. Kunstenaar Diane Hampsink had dat geluk, ze was op zoek naar een atelierruimte toen ze al snel werd gebeld of ze een leegstaande bedrijfsruimte wilde huren als werkplek. Het lag op een steenworp van haar huis. Ze werkt er aan haar eigen oeuvre en ze geeft er les. Helemaal tevreden dus!
Fijn gezin
Die tevredenheid is een punt dat vaak terugkeert in het gesprek. Diane vindt dat belangrijk: tevreden zijn met jezelf en wat je hebt, dat geeft rust. Haar interesse in beeldende kunst was er altijd wel, haar vader en haar opa konden allebei prachtig schilderen, al was kunstschilderen voor hen meer een hobby. Ze hadden een schildersbedrijf en er moest brood op de plank komen. Maar de olieverf en de penselen lagen er; dat trok haar aan als kind. Niet dat iemand haar stimuleerde, het kwam echt uit haarzelf. “Ik kan me herinneren dat ik als eerste iets naschilderde van de kunstenaar Malevich,” vertelt Diane, “en bloemen, die schilderde ik ook.” Toch bleef het niet hangen, haar leven ontwikkelde zich op een andere manier, hoewel ze op de middelbare school examen had gedaan in kunstbeschouwing en handvaardigheid. Ze ging aan het werk en bekleedde verschillende functies, van administratief tot communicatie, ging samenwonen, trouwde met Leo en kreeg twee kinderen, Freek en Jette. “Gewoon een fijn gezin, een leuk huis met een kat en een hond. De kinderen werden ouder, er kwam meer ruimte voor mezelf. Toch was dat eigenlijk niet de aanleiding om te schilderen.”
Drama
Dat veranderde door een aantal drama’s in haar familie. Diane groeide op met twee zussen en een broer. Haar broer werkte in het schildersbedrijf van haar vader. Toen deze op zesenzestigjarige leeftijd overleed, zette haar broer het familiebedrijf voort. “In december 2013, een paar dagen voor Kerst, voltrok zich een drama, ik verloor mijn broer door zelfdoding, dat is een grote schok geweest en zo’n diep verdriet. We hadden dit totaal niet verwacht. Je kunt zoiets eigenlijk geen plek geven, je blijft met zoveel vragen zitten, maar je moet verder. Dat begon aardig te lukken, maar twee jaar na het overlijden van mijn broer, overleed ook een zus van mij plotseling. Dat zijn gebeurtenissen die bepalen hoe je in het leven staat. Ik dacht, ‘ik moet wat doen om mijn zinnen te verzetten.’ Ik heb schilderles genomen. Je zou kunnen zeggen dat uit de verliezen die ik heb meegemaakt, dit is gegroeid. Het is pijnlijk en mooi tegelijk, een soort keerpunt.’’
Wabi Sabi
“Na zeven jaar schilderles stopte ik met de lessen en het begon al snel te kriebelen om zelf schilderlessen te gaan geven. Ik had de techniek onder de knie en schilderde veel thuis. Toen ik geen les meer had, werd ik vrijer in mijn werk, het werd veel meer een ontdekkingsreis. Ik werk al vanaf het begin in olieverf en met het paletmes; de onderwerpen komen vanuit mijn gevoel.” Ze wijst op één van haar eerste werken als vrije kunstenaar, een schilderij van een libelle op een abstracte achtergrond. Ze werkt meestal abstract, maar verwerkt daarin altijd een verfijnde figuratie. Dat zie je terug in de schilderijen die om ons heen hangen. Ze schildert vooral met aardetinten, dat past bij haar, soms met iets van goud of rozerood. Vaak komen haar onderwerpen uit de natuur; vogels, een hommel, subtiel geplaatst in een abstracte setting. Maar ze schildert ook figuratieve portretten, zoals een trotse indiaan en een heel liefdevol portret van haar overleden hond Buff. Ook het kleine schilderijtje van haar kat Wilson valt op door de kracht van de ogen en de verrassende manier waarop hij op het doek is geplaatst. Ze werkt vanuit het Wabi Sabi gevoel, de Japanse filosofie, die uitgaat van de schoonheid van de imperfectie, vergankelijkheid en eenvoud. Dat zorgt ervoor dat haar werk niet gelikt of trendy voelt, maar puur en persoonlijk. Die emotie brengt ze ook over op haar cursisten.
Schilderles
Haar werkruimte bestaat uit een atelier/leslokaal en een ruimte waar een grote tafel staat en haar schilderijen je omringen. Het atelier straalt gezelligheid en bedrijvigheid uit, ze schildert er zelf, maar ze geeft er ook les. Dat lesgeven is inmiddels een grote passie geworden, anderen meenemen in de wereld van de schilderkunst. Haar leerlingen ontdekken dat ze dingen kunnen, die ze niet van zichzelf gedacht hadden en de concentratie die het schilderen op zich vergt, maakt je hoofd leeg. “Het werkt eigenlijk heel therapeutisch. Ik wist dat ik wilde schilderen en ook les wilde geven. Ik had mijn baan nog, maar mijn hart lag daar. Toen ik les begon te geven, ontstond er een sneeuwbaleffect. In twee jaar tijd had ik al vijf groepen cursisten. Dit is inmiddels mijn werk, ik doe alles zelf, website, flyers, de administratie, de inkoop van verfbenodigdheden, het lesgeven zelf. Het is mooi om te zien hoe de cursisten ook onderling een band opbouwen. Ik heb een tijdje geleden een tentoonstelling van het werk van mijn cursisten georganiseerd, dat was echt een succes. En we maken ook kunstreisjes met elkaar, zoals naar het Van Gogh-Huis in Veenoord.”
Volg je hart
“Het is zo leuk om mensen hun creatieve kwaliteiten te laten ontdekken, elke cursist is anders, de jongste is 21 en de oudste 80 jaar. Ze komen overal vandaan, zelfs uit Epe, dat is anderhalf uur rijden. Als je nog nooit een penseel op een doek hebt gezet, is dat best eng. Maar je ziet ze groeien en dan de trots als ze een eigen schilderij mee naar huis kunnen nemen. Ik geef les, doe workshops en ik maak vrij werk, daar ga ik helemaal voor.” Maar wil ze zelf ook niet exposeren? Dat zou ze wel willen, maar dat moet wel goed voelen. Ze heeft op diverse kunstmarkten en in museum Huize Keizer haar werk laten zien, verkoopt en werkt ook in opdracht. Maar ze doet geen concessies, in haar werk volgt ze haar hart, ze schildert wat haar raakt en geeft les zoals zij voelt dat het goed is. Ze is bescheiden over haar Atelier Diane Paintings, maar dat hoeft ze zeker niet te zijn!