“Het is meer dan een theatershow, het is een complete Camino beleving”

Het is inmiddels zeven jaar geleden dat ik haar voor het eerst sprak voor een interview in Twentelife. Sindsdien heeft het leven Susan opnieuw bijzondere ontmoetingen en ervaringen gebracht. Wat haar nog altijd typeert, is haar vertrouwen in intuïtie. “Alles en iedereen komt op mijn pad als de tijd er rijp voor is,” zegt ze. Deze keer ontmoeten we elkaar op Vliegveld Twente, bij Hangar 10. Niet zomaar een locatie: komend voorjaar gaat hier haar nieuwe voor­stelling in première.

Eigen women’s cave

Vanuit haar woonplaats Bilthoven is ze met haar camper hier naar toe gereden, want ook haar camper speelt een rol in de voorstelling. “Vier jaar geleden kocht ik ‘m. Het is mijn eigen knusse holletje, mijn women’s cave,” vertelt Susan. “Ik vind het heerlijk om me hier terug te trekken om te schrijven, te lezen en op mijn gitaar te pingelen.” Het past helemaal bij de ‘nieuwe’ Susan – de Susan die ontstond na haar pelgrimstocht in het najaar van 2021.

Camino als cadeau

“Net voor corona heb ik een maand alleen door Bali gereisd en dat smaakte naar meer. Tijdens de lockdown ontstond er een nieuw verlangen. Ik vroeg me af wat mijn volgende reis zou zijn. Toen zag ik een film over de Camino, kreeg er een boek over en zag een documentaire van iemand die hem gelopen had. Ze zeggen dat de Camino je roept. Dat voelde ook echt zo en ik heb er naar geluisterd.” Het werd het cadeau voor zichzelf voor haar vijftigste verjaardag. Vanuit huis is ze naar het station gelopen en op de trein gestapt naar  Bayonne in Frankrijk. In haar eentje liep ze in zes weken 920 kilometer, van Saint-Jean-Pied-de-Port in Frankrijk naar Finisterre in Spanje.

Hemel op aarde

“Het was een onvergetelijke ervaring. Je loopt over ruige bergen en door betove­rende bossen, langs verlaten dorpjes en historische steden, maar ook over grauwe industrieterreinen en drukke wegen. Het is heel bevrijdend en je ontdekt dat je eigenlijk maar weinig nodig hebt. Je staat ’s ochtends op, trekt je wandel­schoenen aan, doet je rugzak om en gaat lopen. Je leeft volledig in het moment en bent alleen bezig met lopen, eten en slapen. De Camino is echt een stukje hemel op aarde. Mensen oordelen niet, het maakt niet uit wie je bent of wat je doet, iedereen is onderweg met hetzelfde doel en dat verbindt enorm. En dan, na meer dan twee miljoen stappen, kom je aan in Finisterre. Ze zeggen dat als je daar de Atlantische Oceaan in duikt, je oude ik sterft en je opnieuw geboren wordt. Dat voelde ook echt zo. Ik kwam terug als een andere Susan: rustiger, met minder behoefte aan drukte en spullen, en met veel meer innerlijke rust. Bijzonder en verwarrend tegelijk.”

Terug naar Spanje

Het gevoel van vrijheid dat ze tijdens de tocht ervoer, wilde Susan vasthouden. De camper bood ruimte om dat leven voort te zetten. Ze maakte verschillende reisen in haar eentje door Europa.  Afgelopen najaar reed ze opnieuw de Caminoroute, dit keer in zes dagen, om beelden te maken van de plekken die een rol speelden in haar reis.

Mooie ontmoetingen

En daarmee komen we op haar nieuwe voorstelling Durf te vliegen. “In de zes weken dat ik de Camino gelopen heb, heb ik van alles meegemaakt en veel bijzon­dere mensen ontmoet. Mijn liedjes, die ik jaren vóór de Camino heb geschreven, vielen daar ineens op hun plek, in de ontmoetingen en mijn ervaringen. Het lied Denk dan opnieuw liet ik bijvoorbeeld luisteren aan Thiago, een Zuid-Afrikaan die zwaar drugs­verslaafd was en nu de Camino liep om zijn leven te redden. Het raakte hem zichtbaar. Niet elke ont­moe­ting kreeg een liedje. Sommige kregen een plek in mijn leven.” Zo ontmoette Susan ook de Oekraïense Katja, met wie ze meteen een bijzondere verbinding voelde. Een half jaar na de Camino, toen de oorlog in de Oekraïne uitbrak, haalde ze Katja, haar zus en haar moeder op in Polen. Ze woonden een tijd bij haar gezin en wonen nu, vier jaar later, nog steeds
in Bilthoven.

Puzzelstukjes op hun plek

Volgens Susan vallen in de voorstelling alle puzzelstukjes van de afgelopen jaren in elkaar: de mensen, ervaringen, inzichten en de muziek. De voorberei­dingen zijn in volle gang want Susan wil er een hele Spaanse beleving van maken inclusief Spaans eten en een Spaanse gitarist. Kortom, een Caminosfeer. “Als mensen binnenkomen, stappen ze meteen in een warme Spaanse sfeer met muziek, tapas, pincho’s, grote pannen paella en kannen sangria. Daarna neem ik ze mee op mijn Camino-avontuur en ‘lopen’ ze met me mee, door de verhalen, de ontmoetingen, de liedjes en prachtige visuals. Na afloop is er een gezellige afterparty waar we samen dansen, proosten en het leven vieren!”

De première is op Vliegveld Twente;  daarna volgt De Fabrique in Maarssen. En als het aan Susan ligt, tourt ze daarna met haar camper door Nederland om op verschillende plekken op te treden. We moeten nog even geduld hebben: komend voorjaar staan de eerste drie theatervoorstellingen in Twente gepland. De precieze data volgen nog.