Twentelife 86 – Heel Twente Bakt en Kookt
Tekst & Foto’s Gioella Cellie
In deze rubriek gaan we op bezoek bij de leukste Twentse (thuis)bakkers en -koks. Zij delen hier hun favoriete recepten en gerechten. In deze editie nemen we een kijkje achter de schermen bij Petjula Cellie.
Wie ooit bij Petjula Cellie aan tafel heeft gezeten, weet één ding zeker: hier wordt gekookt met ziel en zaligheid. Voor haar is koken geen taak, geen ‘moeten’, maar pure ontspanning. Het moment waarop de pannen op het vuur staan, de geuren door het huis trekken en de wereld even stil lijkt te vallen. “Het is voor mij echt ontspanning, tot rust komen”, zegt ze met een brede glimlach. Recepten? Daar doet ze niet aan. Tenminste… niet letterlijk. Als ze ergens in een restaurant iets proeft waar haar smaakpapillen een klein dansje van maken, dan gaat er thuis een knop om. Dan móét ze het namaken. Niet via een boek, niet via een precieze lijst met stappen, maar volledig op gevoel. “Ik blijf net zolang prutsen tot het smaakt zoals daar, of stiekem nog wel ietsje lekkerder.”
Een liefde voor écht lekker eten
Petjula eet bijna alles en dat maakt koken voor haar juist zo leuk. Van pittig Surinaams tot een Amerikaanse Sea Food Boil, van stamppotten tot heerlijk voedzame soepen. Dit alles maakt ze met liefde en scheelt het dat ze altijd goeie eters om zich heen heeft. Toch is er is één keuken waar ze niet vaak zelf in duikt, maar wel altijd een speciaal plekje houdt: de Italiaanse. En daarin heeft ze één absolute favoriet: Parmigiana di Melanzane. Vooral als haar man Francis ‘m maakt. Dan mag hij het fornuis overnemen en geniet zij van het feit dat iemand eens voor háár kookt. “Dan schuif ik met liefde aan,” lacht ze.
Thuis is hij trouwens de zoetekauw en bakt hij graag. Cakes, brood, pizza, en sinds kort maakt hij ook graag ijs, vooral de Italiaanse ‘citroen sorbet’. “In dat opzicht vullen we elkaar perfect aan,” zegt Petjula. “Ik kook, hij bakt of zorgt voor een knallend toetje.”
De ontdekking van haar signature dish
Toch is er één gerecht dat inmiddels volledig verbonden is met haar naam: haar Sea Food Boil. Een bom van smaak, warmte en gezelligheid in één grote schaal. Het idee pikte ze op via YouTube. Urenlang kon ze verdwalen in video’s van Amerikaanse keukens waar de dampende pannen vol garnalen, kreeft, maïskolven en aardappels over de tafel vlogen. Hoe meer filmpjes ze zag, hoe meer ze dacht: dit moet ik kunnen. En dan op míjn manier.
Het geheim van haar versie zit ’m in de botersaus. Niet zomaar boter, knoflook en kruiden. Nee, Petjula voegt er een paar lepels vissoep aan toe. “Het is toch al geen gezond gerecht,” grinnikt ze, “maar alleen boter is ook nergens goed voor. Dus leng ik het aan met iets dat smaak geeft én net iets voedzamer is.” Het resultaat? Een saus waar je stil van wordt.
Een stille droom
Tussen de regels door hoor je het meteen: koken is voor haar meer dan hobby. Al jaren speelt er een kleine droom in haar achterhoofd. Een eetcafé, een knus plekje waar ze simpelweg kan koken wat ze zelf lekker vindt. Geen opsmuk, geen ingewikkeld gedoe. Gewoon vers, warm en met liefde gemaakt eten, zoals zij dat thuis ook doet.
“Het lijkt me zo mooi om mensen te zien genieten van iets dat jij met je eigen handen hebt gemaakt,” vertelt ze. “Dat ze na de eerste hap al weten: dit is goed.”
Misschien komt dat eetcafé er ooit. Misschien blijft het voorlopig bij dineren met familie en iedereen die geluk heeft aan te mogen schuiven. Maar één ding is duidelijk: bij Petjula draait koken om plezier. Om smaak. Om dat gevoel dat je krijgt als je iemand stil ziet worden bij de eerste hap. Want uiteindelijk is dat wat ze het liefst wil: mensen laten genieten. “Eten hoeft niet moeilijk te zijn,” zegt ze terwijl ze haar schort afdoet. “Als het maar écht lekker is. En soms mag dat best een beetje minder gezond zijn.”