Tekst Kim Jansen – Foto’s Emiel Muijderman
Wanneer mezzosopraan Esther Pierweijer (48) zingt, verdwijnt de rest van de wereld even. Door heel Europa, in Amerika en Hongkong genoten mensen van haar geluid in grote en kleine muziekproducties. Maar ze is meer dan die stem. Als docent bij ArtEZ én vocal coach bij diverse producties is ze de drijvende kracht achter nieuw talent. Ondanks het uitgebreide cv, blijft ze die nuchtere Tukker. “De échte hoogtepunten waren de momenten dat ik met dierbare vrienden op het podium mocht staan.”
Een oergevoel noemt ze het. Iets waar ze niet omheen kan. Als Esther op het podium staat, is ze intens gelukkig. Al haar hele leven lang. Als klein meisje greep ze iedere mogelijkheid aan om met haar vader, begenadig pianist Benno Pierweijer, mee te gaan. “Alleen al de muziek horen was genoeg. Maar de volle zalen, de mensen ontmoeten. Dat was magisch.” Er waren kortstondig andere dromen. Bijvoorbeeld om dierenarts te worden. Ook modellenwerk of tolk worden stonden heel even op het lijstje. Maar eigenlijk was haar pad van kleins af aan duidelijk: muziek. Ze begint, hoe kan het ook anders, met piano. Later komt daar viool bij. Pas daarna begint ze met zingen. Ze studeert aan het conservatorium, mag zich Young Dutch Music Talent noemen en zingt in diverse opera’s en operettes. Over de hele wereld wordt haar stem gehoord. Maar Esther is meer dan een sterke vocalist. Ze pakt de kansen die op haar pad komen. Neem bijvoorbeeld de rol van Lineke Bode in de Twentse soapserie Van Jonge Leu en Oale Groond. “Zeker hier in de buurt word ik nog altijd herkend van die rol die ik twintig jaar geleden speelde. Het heeft me heel veel gebracht.
Niet alleen op werkgebied, maar ook privé. Ik leerde daar namelijk mijn man kennen (regisseur en producer Diede In ’t Veld, red.). Het duurde nog even voor we een setje werden, maar de basis ligt wel daar. Het was daarom extra leuk om afgelopen jaar weer met regisseur Johan Nijenhuis te werken voor een gastrol in de soapserie Woeste Grond.”
Leveren
Waar ze ook voor gevraagd wordt, ze zorgt dat ze levert. En daardoor rolt ze regelmatig nieuwe projecten in. Voor RTL was ze bijvoorbeeld vocal coach voor programma’s als The Talent Project en The Masked Singer. Een rol die haar goed ligt, omdat ze niet alleen de technische kant van haar vak kan belichten, maar ook het zelfvertrouwen van mensen kan vergroten. “Ik heb inmiddels veel meters gemaakt en ontwikkel mezelf op allerlei gebieden. Persoonlijk en in mijn beroep. Dat blijf ik ook doen. Als iets in de creatieve hoek zit, vind ik het al snel leuk. Ik blijf altijd nieuwsgierig naar alles in het leven, zeker als het een verlengstuk is van het muzikale.”
Niet stilzitten
Als je haar agenda-indeling hoort, snap je dat Esther eigenlijk altijd haast heeft. Op maandag en dinsdag rijdt ze vanuit haar woonplaats Hilversum naar Enschede, haar geboortegrond, om les te geven bij ArtEZ. De rest van de week vult zich met coaching voor Musical 2.0 (een organisatie in Amsterdam waar jonge musicalperformers worden begeleid) en natuurlijk het zingen van concerten. “Dat varieert van gala’s tot dinershows, maar ik zing bijvoorbeeld ook bij zorginstellingen voor mensen met dementie.” 9 Reportage Alles doet ze vanuit een buikgevoel. “Overal waar ik sta, wil ik mezelf kunnen zijn. Ik wil me niet meer conformeren. Als ik niet direct ‘aan’ ga, zeg ik tegenwoordig nee.” Vroeger deed ze nog wel eens optredens die goed waren voor op haar cv, maar waarbij ze niet de liefde voelde. “Nu wil ik vooral op een ontspannen manier werken.”
Uit comfortzone
Dat betekent overigens niet dat ze niet meer uit haar comfortzone durft te gaan. Want dat doet ze vaak genoeg. “Vroeger werd ik er heel spastisch van als ik iets moet aankondigen. Maar ik ben veel vrijer geworden op het podium. Nu vind ik het juist heerlijk om dingen aan elkaar te praten.” Voelt ze dan nooit meer die adrenaline? Die onzekerheid? “Zeker wel. Bijvoorbeeld over of ik de teksten wel onthoud. Als ik teksten moet leren, moet ik écht plannen. En dat is nu net iets waar ik niet zo goed in ben. Maar over het algemeen is dat een fijne, gezonde spanning.”
Het helpt dat ze qua stem op dit moment naar eigen zeggen op de top van haar kunnen zit. “Alles komt voor mijn gevoel nu samen. Eerder dacht ik nog weleens: zal die ene noot wel goedgaan? Nu wil ik vooral musiceren vanuit mijn hart.” Toch blijft dat nog altijd hard werken. “Je stembandenzijn spieren. We weten allemaal dat spieren slapper worden als je ouder wordt. Daar probeer ik doorheen te trainen met behulp van een coach en een pedagoog. Door veel oefeningen te doen, hoop ik het zo lang mogelijk goed te houden. Maar we zien wel wat de tijd brengt.”
Loslaten en opladen
Het is een les in loslaten, iets waar Esther de laatste jaren sowieso beter in is geworden. “Natuurlijk heb ik teleurstellingen gehad, er zijn best opera’s geweest waarin ik graag een plekje had gehad. Dan baal ik even enorm, maar ik geloof ook dat het ergens goed voor is geweest.” Het zegt iets over hoe ze in het leven staat. “Ik geloof in het lot, maar ook dat je het af en toe een beetje kunt bijsturen.” Duidelijk is dat Esther een vechter is. Letterlijk zelfs. Tijdens het kickboksen heeft ze een spinning backfist waar je u tegen zegt. “Mensen verwachten meestal niet dat ik ook graag in de ring sta. Dan ga ik er ook vol voor, ik wil de beste zijn. Al doe ik geen wedstrijden, een blauw oog is in mijn wereld nu eenmaal niet zo handig.”
Het kickboksen is een manier om op te laden in haar drukke leven. “Daarnaast zou ik eigenlijk wat meer moeten mediteren. Ik ben haastig en zou graag wat meer rust willen ervaren. Daarom ben ik ook zo graag thuis. Met vrienden om me heen, maar natuurlijk ook met mijn gezin. Ik houd echt van cocoonen. Met mijn dochter en zoon op de bank, het liefst zou ik hen en onze labrador de hele dag knuffelen.” Esther pakt haar telefoon om een video te laten zien. Een gigantische hond wordt door zijn baasje op sleeptouw genomen in een draagzak. “Geweldig toch?! Dat zou echt wat voor mij zijn”, vertelt ze lachend.
Dromen voor de toekomst
Wat het lot haar nog zal brengen? “Ik hoop ooit vocal coach te zijn bij een grote musical of een andere enorme productie.” Toch is er geen lijstje met dromen. Want wie Esther hoort praten, weet dat ze misschien al wel haar droom leeft. “Hoe mooi is het als je muziek kan maken waar je blij van wordt. Als je elke dag met plezier aan het werk bent en je kennis aan mensen kan doorgeven. Wanneer ik na een concert terugrijd, besef ik me heel vaak hoe gelukkig ik ben. Vooral als ik met dierbare vrienden als Maurice Luttikhuis of Stephan Geusebroek mag werken. Dat zijn voor mij echt hoogtepunten.”
Soms gaat het niet om de grote dingen, maar om de liefde die in het werk zit. Dat is dan ook de reden dat we Esther in het Wilminktheater treffen. Een plek die voor haar als thuis voelt. “Dit is zo’n innovatieve plek, met altijd goede programmering. Het is een van de plekken waar ik begonnen ben en waar ze nog altijd heel betrokken zijn. Ik heb heel veel theaters gezien, maar waar huren ze nu een masseur in voor hun artiesten?! Dat je dat soort dingen meemaakt, dat zijn de echte cadeautjes.”