Tekst Maaike Thüss – Foto’s Robin Hilberink
Danny de Vries is 24 als hij als bureauredacteur/verslaggever bij RTV Oost, de omroep van Overijssel, aan de slag gaat. Vervolgens start hij onder meer een communicatiebedrijf met vestigingen in Twente, Amsterdam en Rotterdam, verlaat zelf de Twentse regio en wordt uiteindelijk burgemeester van Oudewater. Begin van dit jaar keert hij, na meer dan een kwart eeuw, terug bij de zijn oude liefde: de regionale omroep. Ditmaal niet als journalist, maar als directeur/hoofd-
redacteur.
Tijdens zijn eerste toespraak in die functie, trekt hij de jas aan die hij ooit als jonge journalist met trots droeg, het logo van RTV Oost groot op het rugpand. Wie zo’n jas na al die tijd zo tevoorschijn kan toveren, hoeft niet uit te leggen dat de omroep hem na aan het hart ligt. “Ik heb er ontzettend veel geleerd en meegemaakt”, vertelt Danny. “Ik was de koning te rijk destijds dat ik de kans kreeg om van mijn hobby mijn werk te maken.”
Wereldnieuws
Als scholier in Haarlemmermeer en als UT student in Enschede (Toegepaste Communicatie Wetenschap met risico en crisiscommunicatie als specialiteit) werkt hij als vrijwilliger bij de respectievelijke lokale omroepen.
Als hij twee jaar freelancer is bij Oost, gebeurt ‘het’, de vuurwerkramp in Enschede. Danny is als eerste verslaggever ter plaatse en filmt de explosies. Zijn beelden zijn wereldnieuws en hij, tegen wil en dank, ook. Ja, het verhaal moet verteld worden, maar zelf in de belangstelling staan hoeft voor hem niet zo nodig, zeker niet als er zoveel doden en gewonden te betreuren zijn en het de aandacht afleidt van de échte helden, de hulpverleners.
Boek
Twintig jaar later schrijft hij een boek over de ramp, ter nagedachtenis aan de ter plaatse omgekomen journalist Marcel van Nieuwenhoven met wie hij bevriend was.
Vlak na de ramp schrijft hij alles van zich af. Sindsdien is ‘13 mei 2000’ iedere dag in zijn leven aanwezig, maar hij kijkt wat hij schrijft nooit meer in, te pijnlijk. Maar dan is er de eerste intelligente lockdown tijdens de coronapandemie. Het gevoel (alles draait maar om één ding en de wereld staat stil) doet hem denken aan de ramp. Het is tijd om zijn boek ‘Brief aan Marcel’ te schrijven.
Weer een nieuwe stap dus. “Ik leef volgens het motto dat iedere dag na 13 mei een cadeautje is.” Waarschijnlijk één van de redenen dat hij in zijn carrière nooit bang is zulke volgende en niet persé voor de hand liggende stappen te zetten. “Ik wil later niet zeggen: ‘had ik maar’…”
Groener gras
Dus toen? ‘Gewoon’ terug naar het Westen om te kijken of daar het gras misschien groener is. Omdat Danny van meer betekenis wil zijn, onderdeel wil zijn van een oplossing in plaats van als journalist louter verslag te doen van gebeurtenissen, besluit hij in het bestuursleven te stappen. Eerst als wijkraadslid in Rotterdam want ja, dat leek hem wel een mooie stad. “Ik wilde een verbindende rol spelen in de wijk Katendrecht – Wilhelminapier. En dat is gelukt. Tegelijkertijd keek ik om mij heen voor politieke functies, maar ik kwam erachter dat je je dan moet profileren ten koste van een ander. Niets voor mij.”
Van 2005 tot 2020 is hij mede-eigenaar van strategieadviesbureau Albers De Vries, met crisismanagement als specialiteit, en heeft hij tal van andere functies zoals directeur van de Twentse ambassades “Als jongetje wilde ik journalist worden en burgemeester”, vertelt hij.
Als in Oudewater een burgemeester gezocht wordt, aarzelt hij dan ook geen moment en gaat ervoor. Hij wordt het nog ook. In 2020 is de installatie. Hij voelt zich al snel als een vis in het water. “Het is een prachtig stadje. De skyline van Oudewater is te zien in GTST, Swiebertje is er opgenomen, de Heksenwaag maakt de stad internationaal bekend, de touwindustrie de stad rijk, het heeft de hoogste monumentendichtheid van het land en de mensen zijn er lekker eigenwijs”, vertelt hij.
Verbouwereerd
De coronacrisis, opvang van Oekraïense vluchtelingen, de boerenprotesten, overlast van arbeidsmigranten, het drugs- en alcoholgebruik van de jeugd in de stad, crisisnoodopvang – Danny staat niet voor gemakkelijke opgaves in die vijf jaar. “Het is hard werken, burgemeester ben je 24 uur per dag, maar het was het waard. Hoe mooi is het om een verbindende rol te hebben?”
Net als een herbenoeming op de rol staat, gaat zijn telefoon: de voorzitter van de Raad van Toezicht van RTV Oost. “Ik dacht dat hij wilde dat ik in de RvT kwam”, zegt Danny. Maar als hij – geloof het of niet op de kop af 25 jaar na de ramp – in Roombeek aan tafel zit en de vraag krijgt of hij wat voelt voor een baan als directeur/hoofdredacteur van de regionale omroep, valt de communicatiespecialist stil. Die vraag is wel allerlaatste die hij verwacht. “Geef me twee weken om te bepalen of ik überhaupt over die vraag wilde nadenken heb ik gezegd, zo verbouwereerd was ik.”
Oude stek
Veel eerder dan op dag veertien, neemt hij echter zijn besluit. Terug naar Twente, het gras in het westen is immers volgens hem niet groener, maar gewoon ‘anders groen’.
Terug dus naar de regionale omroep waar hij begon, impact hebben op de regio door mooie items… voor Danny voelt deze kans als weer een cadeau. Hoewel hij Oudewater met pijn in zijn hart verlaat, werkt hij vanaf januari van dit jaar met al zijn energie op zijn oude stek aan de Hazenweg in Hengelo. Hier komt alles van zijn carrière tot dusver samen. Journalistiek denken, communicatie, maar ook de verbinding die hij zijn hele leven al nastreeft.
Arm om de maatschappij
“Met een regionale omroep kun je verschil maken. We hebben een enorm bereik onder andere door online berichtgeving en via onze socials. Daarnaast ook omdat de NOS en bijvoorbeeld omroep Max onze content vaak overnemen. Als publieke omroep werken we samen met de landelijke publieke omroepen en de streekomroepen. Met RTV Oost wil hij meer content gaan maken op het gebied van economie, innovatie, veiligheid en politiek. Het economische programma ‘Overijssel Onderneemt’ is er een voorbeeld van. Maar daarnaast ook de calamiteiten-status van de omroep benadrukken. Verder wil hij met RTV Oost een arm om de maatschappij heenslaan, betekenisvolle regionale journalistiek bedrijven. Niet alleen langs de zijlijn blijven staan, maar ook proberen het verschil in de maatschappij te maken. Alleen, maar ook samen met andere journalistieke organisaties.”
Als recent en treffend voorbeeld noemt Danny de samenwerking rond ‘de sekte met de duivelsoren’ (Pater Pio) met bid-Trees als middelpunt. Eén van zijn journalisten duikt, samen met een collega van de Twentsche Courant Tubantia, in het verhaal van de sekte. Ze maken er items over én schrijven gezamenlijk een boek. Maar het gaat verder: binnenkort verschijnen ze in Nieuwspoort in Den Haag om Kamerleden ervan te doordringen dat een centraal sektemeldpunt moet terugkeren.
Niet de traditionele manier van journalistiek bedrijven dus. Danny: “Ik denk dat de tijd rijp is voor andere manieren van presenteren. Wat we zien als journalisten beschrijven en laten zien, maar ook gebruiken om daadwerkelijk verschil te maken. Overigens altijd met de journalistieke normen en waarden voorop.”