Quirine ter Haar
Quirine ter Haar is schrijver van
Een Cursus Normaal Doen,
de overlevingsgids voor
import-Tukkers
Ik kan me niet herinneren dat ik ooit vijf dagen achter elkaar zo blij ben geweest. Dat is achteraf best een confronterende constatering. Blijkbaar moest ik daarvoor vierduizend kilometer rijden in een auto die nog geen duizend euro waard is.
Vorig jaar deed ik voor het eerst mee aan de Carbagerun. Zo’n barrel moet natuurlijk wel ergens op lijken. Dus bouwen volwassen mensen er rookmachines, zwaailichten, toeters en bellenblaasmachines op. En kalken we er teksten op die thuis waarschijnlijk geen goedkeuring van de communicatieafdeling zouden krijgen. Daar zijn we vervolgens apetrots op.
Onderweg zie je er één rijden. “Runner gespot.” Geen idee wie erin zitten. Maakt niet uit. We hebben een band. Vijf dagen lang is het leven verbijsterend simpel. We moeten daarheen. De auto moet mee. En iedereen liefst ook. Pech? Stoppen. Iemand iets stoms gedaan? Lachen. Daarna helpen. Niemand vraagt wat je functie is. Wat je verdient. Hoe succesvol je bent. Je rijdt in een auto van 900 euro met een bellenblaasmachine. Dat relativeert lekker. En ergens tussen een kapotte uitlaat en een gravelweg begon me iets te dagen. Ik voelde me er thuis.
Helpen zonder daar een woord voor nodig te hebben. Trots zijn zonder jezelf belangrijk te vinden. Baldadigheid met fatsoen. Veel zelfspot en vooral niet te moeilijk doen. Ik moest blijkbaar vierduizend kilometer rijden om vijf dagen lang omringd te zijn door precies datgene waarom ik zo van Twente hou.
Binnenkort ga ik weer. De auto is nog steeds geen duizend euro waard. Mijn verwachtingen zijn inmiddels onbetaalbaar.