Femke Nijboer
Femke Nijboer woont in Enschede en is psycholoog, schrijver en spreker. Ze schreef het boek ‘En ze leefden nog kort en gelukkig’. Ze houdt ervan lastige dingen met humor en openhartigheid bespreekbaar te maken, zoals hoe we omgaan met vergrijzing, chronische ziekte en onze eindigheid.
Alles brult de grond uit. Mijn tuin is een uitbundig feest waar leven krioelt, zich volvreet, danst, paart en zich de buik spekt. Mieren, merels, kevers, kraaien en ook de volwassenen op mijn erf doen eraan mee. We rekken ons uit in de zon. Lezen nog een boek. Schoffelen. En morgen slingeren we de barbecue nog eens aan, want het wordt weer lekker weer.
Hoe anders was het gisteren toen ik voor mijn werk een rondleiding in een mortuarium van een academisch ziekenhuis kreeg. Ik doe momenteel onderzoek naar de dood en vergankelijkheid. Een meneer, twee dagen daarvoor gestorven, lag bloot en bleek op tafel. Zijn buik was, net als de beestjes in mijn tuin, ook bol, maar bij hem kwam het door de balsemvloeistof die door zijn lichaam stroomde. Hij schonk zijn lichaam aan het medisch onderwijs.
‘Wie doet dat en waarom?’, vroeg ik het hoofd van de snijzaal. ‘Sommigen doen het simpelweg om begrafeniskosten te sparen. Nederlanders zijn pragmatisch. Anderen willen iets terug doen voor de geneeskunde. Vooral als ze op enig moment in hun leven geholpen werden door kundige artsen’. De meneer op tafel was 75 jaar. Dat was gemiddeld.
Hij lag er kwetsbaar bij, maar toch ook – ik weet niet waarom ik dat dacht – kranig. Zijn handen waren licht gebald alsof hij de eeuwigheid moedig en waardig tegemoet was getreden. Zo wilde hij het. U en ik vinden het misschien eng of luguber, maar ouderen zijn vaak nuchterder. Praktisch ingesteld. Neurowetenschappelijk onderzoek toont aan dat ouderen positievere emoties hebben dan jongeren en hun emoties beter kunnen reguleren. Vooroordelen over ouderen zijn echter hardnekkig. We denken dat we hen moeten beschermen. Ha!
Ik dankte de kranige meneer voor de lessen die hij artsen van de toekomst gaat leren. Inmiddels hadden mijn midlife crisis en ik echter wel zin om naar buiten te rennen en mijn longen vol lucht te zuigen. Snel nam ik de trein terug naar mijn bruisende tuin in Twente en keek met extra liefde naar alles wat krioelt en bloeit. Tot aan Zunnewende lengen de dagen en zwelt het leven. Mens, leef!