Het Witte Wief

De herfst heeft een eigen geur. Een mengeling van vochtige aarde, vallende bladeren en ochtendmist die in je longen kruipt. Voor mij betekent die geur maar één ding: het is tijd voor de Military. Als kind al voelde ik dat najaar en paardensport onlosmakelijk met elkaar verbonden waren. Waar anderen het weer misschien als een belemmering zagen, vond ik juist geluk in de elementen. Wind, regen of mist – het voelde als vrijheid op mijn blote huid, als een uitnodiging om verder te gaan.

Misschien is dát waarom de oude Twentse legende van het Witte Wief me zo aanspreekt. Er werd gezegd dat ze in de nevel verscheen, zwevend boven heidevelden en grafheuvels. Wie haar met respect bejegende, had niets te vrezen. Wie haar tartte, zou verdwalen. Een waarschuwing, maar ook een herinnering: er schuilt kracht in dat wat je niet begrijpt.

Als ik nu over het Military-terrein loop, denk ik soms dat de Witte Wieven nog altijd aanwezig zijn. Niet als angstaanjagende verschijning, maar als sluier die de ruiter en het paard omhult wanneer ze uit de mist tevoorschijn komen. Het moment dat ze samen de sprong wagen, alsof ze niet alleen gedragen worden door spierkracht en techniek, maar ook door de magie van het landschap zelf.

En misschien is dat wel de essentie van die oude legende. Het Witte Wief hield ons een spiegel voor: wees niet roekeloos, maar laat je ook niet verlammen door angst. Dat is precies wat ik zie bij de ruiters die de cross rijden. Ze twijfelen niet, maar ze tarten het lot ook niet. Ze vertrouwen op hun training, hun paard en hun eigen instinct. Misschien is dat wel de les die wij in deze onzekere tijd opnieuw mogen omarmen: moed betekent niet de afwezigheid van angst, maar de keuze om de sprong te wagen.

Dus als dit najaar de mist zich over Twente legt, zie ik daar geen belemmering in. Ik adem haar in, en zie hoe paard en ruiter verdwijnen in de nevel, om even later in volle galop terug te keren. Misschien is het Witte Wief niet meer dan een verhaal, maar ik geloof dat ze nog altijd met ons meeloopt. Onzichtbaar, maar voelbaar in elke galopsprong, bij iedere hindernis en in de stilte van het Twentse herfstlandschap.