Nicole Buch
Televisieproducent en presentatrice. Geboren in Amsterdam maar bracht haar jeugd voor het merendeel door in Twente.
In het Arabisch stamboek stond ze ingeschreven als Fanfare. Wij noemden haar Fanny. Energiek, eigenwijs en altijd klaar voor actie.
Met haar was rijden zelden zomaar een ritje.
Fanny en ik spraken zonder woorden. Als ik tijdens een buitenrit een picknicktafel zag en alleen maar dacht: daar gaan we overheen, voelde ik haar al aanzetten. Haar pas werd sneller voordat ik een hulp had gegeven. Ze had de hindernis gezien – of mijn gedachte opgepikt. Waarschijnlijk allebei. Ze deed niet klakkeloos wat ik vroeg. Als Fanny het ergens pertinent niet mee eens was, gebeurde het ook niet. Maar meestal wilden we precies hetzelfde.
Dankzij Fanny leerde ik anders naar paarden kijken. Ze voelen een hand aan de teugel, een verschuiving van het gewicht en de spanning in de benen om hun lijf. Ze horen onze ademhaling veranderen. Misschien dénken wij dat we het commando geven, terwijl het paard allang weet wat er komt.
Eeuwenlang droegen paarden ons, over grenzen en door oorlogen. Uit militaire proeven voor paard en officier ontstond de eventingsport. De basis is nog altijd dezelfde: kracht, moed en vertrouwen.
Tijdens de Military Boekelo verschijnen de prinsen en prinsessen van die sport aan de start. Gespierd, scherp en klaar. De ruiter kent de route en de tijd. Het paard kent geen cijfers. Het vóelt de wedstrijd.
Je ziet het gebeuren. De oren naar voren. De blik op scherp. Het hele lichaam klaar om uit de startbox te vertrekken. Niet ieder paard is hetzelfde, maar sommige lijken ervoor geboren. Ze willen de ruimte in. Ze willen springen. Laat maar komen.
Klepperend in volle gallop vliegen ze door de cross, voorbij hospitalitystands en duizenden mensen langs de route. Het paard ziet alles. Maar wie ziet het paard echt? Mensen kijken, kletsen en klinken met hun glas. Tegen de tijd dat ze weer opkijken, is het paard al drie hindernissen verder.
Wij bewonderen de ruiter die zo’n parcours durft te rijden. Maar de echte grootheid loopt eronder. Een dier met genoeg kracht om ieder moment voor zichzelf te kiezen, maar dat besluit zijn ruiter mee te nemen naar de finish.
Fanny leerde mij begrijpen wat ik ieder jaar bij de Military zie: spanning, gretigheid en het vertrouwen waarmee paard en ruiter op een enorme hindernis afgaan.
De ruiter denkt: vooruit.
Het paard antwoordt zonder woorden: Eindelijk. Feest. Fanfare.