TOM 4 – 2026 – Column
Eddy aan het woord
Eddy van der Ley is hoofdredacteur van TOM Magazine
(en verder schrijver, journalist, presentator, theatermaker en ondernemer).
Contact
Reageren, advies, een tip of gewoon een potje schelden:
tom@vandeinsemedia.nl
Er zijn mensen die oprecht gelukkig worden van iedere technologische vernieuwing. Autofreaks, bijvoorbeeld. Die een glinstering in de ogen krijgen wanneer hun bolide vanzelf inparkeert, de rijstrook bewaakt en je waarschuwt dat je misschien beter even een cappuccino kunt drinken. Ik gun het ze van harte.
Zelf behoor ik niet tot die groep. Ooit versleet ik elf Citroën CX-en. ‘Godinnen van de weg’, noem(de) ik ze liefkozend. Het vleesgeworden comfort, voorzien van hydraulische vering. Een – voor die tijd – innovatieve verrijking, dat zeker. Tegenwoordig rijd ik de natuurlijke opvolger, de Citroën C6, gevoelsmatig de laatste echte klassieker die in Frankrijk van de band is gerold. ‘Ze’ is redelijk op leeftijd en gaat er gewoon vanuit dat de bestuurder zelf ook nog iets doet. Als ik het stuur naar links draai, gaat hij naar links. Geen piepjes, geen knipperende lampjes, geen digitale opvoedkundige die me vertelt hoe ik mijn leven moet leiden.
Onlangs pakte ik de splinternieuwe auto van mijn vrouw. Half elektrisch, plug-in hybride, vol met moderne snufjes. Maar binnen de kortste keren had ik het idee bij een overijverige rijinstructeur op schoot te zitten. “Blijf tussen de lijnen.” “Handen aan het stuur.” “U bent vermoeid, overweeg een pauze.” Vermoeid? Ik was verdikkeme nog geen halfuur onderweg! Misschien werd ík juist moe van al die commando’s. Ik waande me in een moraalridder op wielen. Hij vroeg me nog net niet of ik voldoende groente had gegeten…
Begrijp me niet verkeerd. Innovatie is prachtig. Juist in Twente zijn fantastische bedrijven gesitueerd die de wereld slimmer, veiliger en duurzamer maken. Daar mogen we trots op zijn. Maar ergens zijn we onderweg vergeten dat niet alles wat kan, ook moet.
Autorijden was ooit een heuse bezigheid. Je voelde de weg, luisterde naar de motor en hield zelf de boel in de gaten. Tegenwoordig lijkt het alsof de auto voortdurend controleert of jij wel geschikt bent om hem te mógen besturen. En dan te bedenken dat de toekomst ‘zelfrijdend’ is. Je stapt in, de auto doet de rest en jij mag in alle rust een filmpje kijken of je mail beantwoorden. Dat klinkt voor velen als vooruitgang. Voor mij allesbehalve.
Straks hoeven we nergens meer moeite voor te doen. Niet sturen, niet schakelen, niet opletten. We worden vracht in onze eigen auto. Ik ben hopeloos nostalgisch, geef ik gelijk toe. Daarom zweer ik bij de Citroën C6. Die vertrouwt me tenminste nog. En dat gevoel is tegenwoordig misschien wel innovatiever dan alle technologie bij elkaar…