TOM 4 – 2026 – TOM’s Reportage
Tekst Eddy van der Ley – Foto’s Stock, Rikkert Harink
Eddy van der Ley trapte de rubriek Follow the Money begin 2024 af onder de kop ‘De hoofdredacteur en zijn speurtocht naar een meer dan mooi rendement’. Twee-en-een-half
jaar later moet hij ietwat deemoedig concluderen dat er nauwelijks rendement is gemaakt. Helemaal nu het douceurtje van de Yieldfund-rente door een faillissement als sneeuw voor de zon is verdwenen. ‘Daar sta je dan met je goede beleggersfatsoen.’
De vorige editie van deze veelgelezen rubriek eindigde ik met de volgende zinnen: “En over crypto gesproken, Yieldfund blijft gewoon rustig iedere week uitkeren. Op een inzet van 10.000 euro, in de vorm van een obligatie voor drie jaar, heb ik in 35 weken inmiddels 5.520 euro aan rente getoucheerd.” Ik voegde er nog aan toe dat er ‘helemaal niets, maar dan ook helemaal niets aan de hand’ was. Die opmerking had te maken met het negatieve crypto-sentiment. Bitcoin, Ethereum en de andere cryptomunten mochten dan zware tijden doormaken, ik kon me altijd nog vastklampen aan de crypto-obligatie van Yieldfund, waar ik op jaarbasis een duizelingwekkende zestig procent rente ontving over – in mijn geval – een inleg van 10.000 euro. Op dit moment zou dat 6.720 euro zijn, na 56 weken.
Klein cadeautje
Eindelijk leek ik dus stabiel rendement te pakken. Elke week 120 euro erbij, elke week een klein cadeautje op een niet heel spectaculaire inzet. Het voelde bijna onnatuurlijk, dat zeker. Ik vroeg mezelf ook vaak af: zestig procent rente op jaarbasis, is dat niet te mooi zijn om waar te zijn? Maar er was geen reden om deze constructie in twijfel te trekken. Ook niet na grondig onderzoek. Nog één keer de uitleg: Yieldfund, gevestigd in Deventer, haalt kapitaal op bij particuliere investeerders om daarmee geautomatiseerd te handelen in cryptocurrencies. En na – in mijn geval – drie jaar, krijg je de inleg terug, naast dat geweldige rendement van die zestig procent op jaarbasis. Niets minder dan een droom.
Die begin juni evenwel plotsklaps in een nachtmerrie veranderde, door het faillissement van Knaken.com, een in Rotterdam gevestigd cryptoplatform, waarop je kon handelen en waarop iedere week mijn Yieldfund-rente gestort werd. Of ik het echec aan zag komen? Nee, in het geheel niet. Knaken.com,
opgericht in 2019, kende goede recensies van klanten en manifesteerde zich zelfs lange tijd als een betrouwbare sponsor van Ajax en Feyenoord, zoals bijvoorbeeld ook grote broer Bitvavo veel adverteert in de voetballerij.
Dat zegt natuurlijk niets, want in juni ging de site plotseling offline en kon ik niet meer bij mijn tegoed van zo’n 6.000 euro. In de geringe en gebrekkige communicatie die volgde, kwam naar voren dat Knaken.com niet kon voldoen aan de strenge nieuwe Europese wetgeving (MiCar) voor cryptohandelshuizen.
FIOD
Dat was tot daaraan toe, maar vervolgens bleek dat er een tekort van zeven miljoen euro was en op 16 juli werd het platform – na inmenging van FIOD en het Openbaar Ministerie –
officieel failliet verklaard. Tja, daar sta je dan met je goede beleggersfatsoen. Ineens kijk je niet meer naar de winst, maar naar de vraag of je überhaupt ooit nog iets terugziet. Dat is een heel andere sport. Ik ben opgegroeid met het idee dat geld op een rekening gewoon van jou is. Blijkbaar geldt dat niet altijd. Soms is een rekening ineens vooral een pijnlijke herinnering. Laat één ding duidelijk zijn: Yieldfund treft op het eerste gezicht geen blaam. Zij hebben gewoon gedaan wat ze moesten doen.
De rente werd netjes uitgekeerd. Alleen belandde die op een plek waar inmiddels het licht is uitgegaan. Knaken.com dus. Als ik mijn geld pakweg in mei naar mijn eigen rekening had overgemaakt, had ik nauwelijks iets gemerkt van de ellende. Maar dat deed ik niet. Ik liet het gewoon staan, voor ‘later’. Dom, dom, dom, constateer ik, met terugwerkende kracht. Voor de goede orde: die 120 euro krijg ik nu gewoon weer, iedere week. Maar dan op een ander cryptoplatform, OKX. Wel een betrouwbaar account. Zo lijkt het.
Foetsie
Naar die zesduizend euro van Knaken.com rente kan ik waarschijnlijk fluiten. Het lijkt verdampt, foetsie, verdwenen. Ik sta er niet alleen voor, dat niet. Er zouden dertigduizend ‘collega-gedupeerden’ zijn, van wie een deel zich inmiddels heeft aangesloten bij het zogeheten Knaken Collectief, een stichting die de ‘slachtoffers’ vertegenwoordigt. Ook ik heb 17,50 euro neergeteld voor het ‘lidmaatschap’. Misschien komt er nog iets terug, zeggen de initiatiefnemers, maar ik geloof er geen snars van.
De ironie is pijnlijk. Als amateurbelegger verdiep je je in risico’s op de financiële markten, waagt gokjes. Je leest analyses, spreidt beleggingen en probeert als goedwillende verstandige keuzes te maken. Uiteindelijk word je niet onderuitgehaald door een koersdaling, maar door het platform waar je winst tijdelijk stond geparkeerd. Tja.
Ik klamp me maar vast aan de wetenschap dat ik een waarschuwende rol heb. Voor u, geachte lezer.
Niet chagrijnig
En om nu te zeggen dat de huidige cryptokoersen houvast bieden, nee, dat ook niet echt. Mijn posities in Bitcoin en Ethereum zijn weer eens gedaald, zie schema, maar volgens de kenners is de bodem nu wel zo ongeveer bereikt en maakt de markt zich, zo leert de historie, op voor een stijging. Ik kan niet wachten…
Ondertussen doen mijn normale aandelen het een stuk beter. De AEX bereikte de voorbije weken weer diverse keren een All Time High, maar ik handel dezer dagen op buitenlandse markten. Waar TSMC een kleine winst boekte en mijn Amerikaanse aandelen NVIDIA en Amazon ten opzichte van mei een gering verlies noteerden. Het maakt dat mijn begin 2024 gestarte beursavontuur nauwelijks rendement heeft opgeleverd, maar ik blijf positief. Dat moet ook wel. Het alternatief is chagrijnig worden. En dat levert niets op, al helemaal geen rente.