Twentelife 88 – Bijzonder Beroep
Tekst Kim Jansen – Foto’s Benger Photo, Marco Borggreve
Een werkende draaimolen van hout bouwen. Of een soort maanlandschap van piepschuim creëren. Rens Mulders (21) is al twee jaar decorbouwer bij de Nederlandse Reisopera en staat voor de leukste uitdagingen. “We krijgen hier maquettes binnen en dan is het aan ons om uit te zoeken hoe we het gaan maken. Dat moet zo praktisch mogelijk, want het decor reist door het hele land en moet makkelijk in en uit elkaar kunnen.”
Als Rens op een feestje vertelt dat hij bij de Nederlandse Reisopera werkt, gaan er weleens wenkbrauwen omhoog. “Dat is niet zo gek”, lacht Rens. “Want echt heel veel had ik eerlijk gezegd niet met opera.” Waar hij wel altijd dol op was? Op hout. Al sinds hij een klein jochie was. Zijn vader studeerde ooit af als meubelmaker en bloed kruipt waar het niet gaan kan. “Ik wist dat ik iets met hout wilde doen, ik moest alleen nog uitvinden wat precies”, zegt de Bornenaar. Na een presentatie van Stichting RIBO (Restauratie & Innovatie in de Bouw in Overijssel) weet hij: dit is wat ik wil. Hij volgt de opleiding Technisch Hout & Restauratie en komt als stagiair bij de Nederlandse Reisopera terecht. “Dat beviel zo goed dat ze me een baan aanboden. Ik moest alleen eerst nog school afmaken.”
Met het diploma op zak keert hij graag terug. “Je hebt hier veel vrijheid.” Meestal staat Rens in de werkplaats te zagen, schuren en lijmen, maar ook met piepschuim en metaal weet hij van wanten. “Ik vind alles leuk om te leren, maar dat hele verfijnde piepschuimwerk is niet aan mij besteed. Als je ziet wat hier uit de werkplaats komt. Dat zijn prachtige beelden, echt kunstwerken. Ik ben meer van het ‘rammen’, maar dan wel secuur. Het moet namelijk gewoon goed zijn. Tijdens mijn studie heb ik op de bouw gewerkt, daar moest ik een hele week kozijnen inhangen. Dat is niets voor mij. Juist die afwisseling, daar word ik blij van.”
Zo licht mogelijk
Met zes collega’s zorgt Rens ervoor dat de cast in de meest bijzondere decors staat. En daar komt veel denkwerk bij kijken. “Voor de nieuwe voorstelling maken we een koets. In de ene akte
is hij intact, in de volgende is hij geruïneerd. We twijfelen nu of we twee koetsen maken of één die we er ook kapot uit kunnen laten zien. Dat laatste is lastig, omdat hij wel het gewicht van castleden moet kunnen dragen.”
Het maken van een decor duurt zomaar een maand of vier. “Het begint allemaal met een ontwerp”, legt Rens uit. “Daarna komen er maquettes binnen en is het aan ons om te bepalen hoe we het realiseren. Alles moet zo licht mogelijk zijn, maar wel stevig. Dat is soms even zoeken. En het moet eenvoudig op te bouwen zijn, omdat mensen van de plaatselijke theaters daarbij helpen.”
Bijna niemand doet dit
Rens draaide al twee volle producties, waarop hij enorm trots is. “Voor de voorstelling Second Love, hebben we bijvoorbeeld een groot restaurant gecreëerd. Een bijzonder project, omdat de lamellen konden draaien, waardoor het decor ineens totaal anders leek. Met die opera wonnen we de prijs Opera van het Jaar, dat maakt het extra bijzonder.”
Rens beseft regelmatig hoe uniek zijn werk is. “Je maakt hier dingen die anderen nooit maken. Je kunt niet blind van tekeningen uitgaan en moet telkens opnieuw iets uitvinden. Daarom zou ik dit werk nog wel twintig jaar kunnen doen. Je kunt jezelf blijven uitdagen.”
Het moment dat alles samenkomt
Rens heeft nu vooral een uitvoerende rol, maar hij denkt steeds vaker mee over de constructies. “Er werken hier mensen met enorm veel ervaring. Zij zien meteen hoe iets het best in elkaar kan of waar je ophangpunten strategisch verwerkt. Ik heb nog veel te leren, maar juist dat meedenken en blijven experimenteren, maakt voor mij het werk zo mooi.”
En ja, Rens krijgt heus wel wat mee van de opera. “Als het decor af is, loopt de ontwerper alles na.” Na die laatste doorloop, wordt het decor in de drie studio’s in Enschede neergezet, zodat er mee geoefend kan worden. Eventueel wordt er nog een beetje gesleuteld en versteld. Vervolgens bouwen Rens en zijn collega’s het decor op in het theater. Rens: “Tijdens de generale zien we hoe alles samenkomt. Op zo’n moment ben ik wel trots. Dan denk ik: dat hebben we toch prachtig gemaakt met z’n allen.”
Om uiteindelijk nog beter te worden in zijn werk, wil Rens in de toekomst graag weer mee op tour. “Dat heb ik in mijn stageperiode weleens gedaan en dan weet je toch beter waarom je dingen maakt zoals je ze maakt. Tijdens de opbouw merk je soms dat iets wat voor ons heel logisch lijkt, dat niet altijd voor anderen is. Alleen dat al levert weer genoeg nieuwe leerpunten op.”