TOM's Type: Charlotte Stegeman

De kersverse eigenaresse ontvangt haar bezoek in de karakteristieke sferen van de voormalige bibliotheek, een ruimte die dienstdoet als haar persoonlijke kantoor. “Het zit hier vol prachtige details”, zegt Charlotte. Alsof de tijd niet helemaal heeft begrepen dat hij door moest lopen. We zien uiltjes uitgesneden in glas-in-lood, als symbool van de wijsheid die bij een bibliotheek hoort. “En als je goed kijkt, zie je daar uilenkopjes in het houtsnijwerk.” Buiten huppelt ondertussen een haas over het gazon. “Dat is een dagelijks ritueel”, lacht ze. “We hebben hier ons eigen ecosysteem. Er zit een familie met vier hazen die zich vrij rondom de villa beweegt. En ook een eekhoorn en een roodborstje behoren tot de vaste ‘bewoners’. In feite zijn wíj hier de gasten.” Dat ze ook dierenliefhebber is, moge duidelijk zijn. “Mijn eerste bedrijfje heette Sparrow Hawk, sperwer. Dat zegt wel genoeg, haha.”

Schatzoeken
De intrede van Villa Tichelwerk voelt in de eerste maanden als een heuse ontdekkingstocht. “Het is soms net schatzoeken”, zegt ze. “We hebben al van alles ontdekt. Dat deze bibliotheek pas later is aangebouwd, een jaar of tien na de oplevering. En mijn man stuitte op de originele zonwering inclusief genummerde tandwielen en een rol met dikke houten lamellen, die je zo naar beneden kunt trekken. Boven in de slaapkamers vonden we kleine houten trapjes voor de kinderen, zodat ze uit het raam konden kijken. En hier onder de vloer zit zelfs een voetpaadje. Die laten we uiteraard intact.” Je hoort het haar vertellen met dezelfde verwondering als een kind dat een verborgen luik op zolder heeft gevonden. Alsof het huis zichzelf beetje bij beetje prijsgeeft. Iedere deurknop, iedere kier in het hout: het vertelt een verhaal uit een andere eeuw.
Nieuwe ontdekkingen worden steevast gedeeld met de erfgoedexpert van de gemeente Hengelo. Want Villa Tichelwerk koop je niet alleen met je hart, maar ook met verantwoordelijkheidsgevoel. Charlotte weet dat. “Het is natuurlijk een rijksmonument. Daar handelen we ook naar. We zijn al vol aan het restaureren en onderhouden geslagen.” Sterker nog: de gemeente wilde er absoluut van overtuigd zijn dat de nieuwe eigenaar de monumentale waarde niet alleen zou respecteren, maar ook zou versterken. Geld alleen was niet doorslaggevend. Het ging om zorg, liefde en toekomstbestendigheid. Misschien juist daarom voelt het voor Charlotte alsof het pand uiteindelijk hen heeft uitgekozen.

Abstract
Dat zij de sleutels in handen kreeg, lijkt ook bijna een gevalletje van ‘het heeft zo moeten zijn’. Alsof sommige dromen jarenlang ergens onder de oppervlakte blijven sudderen om pas later echt tot leven te komen. “Als meisje van vier of vijf jaar schaatste ik – zoals zoveel Hengeloërs – op Storks vijver, die hier destijds voor de villa lag. Villa Tichelwerk stond er weliswaar concreet, maar voor mij was het ook abstract. Ofwel: onbereikbaar. Later kwam ik hier vlakbij in een appartement te wonen, maar het blééf abstract. Weer later, een kleine tien jaar geleden, waren we op zoek naar een nieuw pand, en heb ik interesse getoond. Het was toen alleen te huur, maar het was te mooi om te huren, ik wilde het kopen.”

Dat verlangen naar plekken met karakter zit diep. Charlotte houdt niet van zielloze gebouwen waar systeemplafonds het laatste beetje persoonlijkheid uit de ruimte persen. Ze wil historie voelen. Verhalen ruiken. “We hebben met het bedrijf eerder in de oude kantine van Stork gezeten en daarvoor in een oude villa aan de Beursstraat, naast het park. Op school had ik niet voor niets kunstgeschiedenis in mijn pakket. Bovendien is mijn man Andreas aannemer. We hebben een voorliefde voor historie, oude panden en het restaureren daarvan. Dat is onze gezamenlijke passie.”

Ze vertelt over een opdracht bij technologiebedrijf Nedap in Groenlo. “Daar zei iemand tegen me: ‘voordat je begint, moet je eerst mee naar een plek waar kunstwerken staan opgeslagen. Daar moet je iets uitzoeken, want kunst inspireert. En wij willen dat jij geïnspireerd wordt.’ Ik snapte gelijk wat hij zei, want ik ben daar heel gevoelig voor.”

Geïnspireerd raken
Tot voor kort werkte The Chain Company vanuit een huurpand. Maar haar accountant drukte haar op het hart dat kopen verstandiger was. Zakelijk gezien dan. Charlotte koppelde daar meteen een emotionele voorwaarde aan. “Ik wilde een authentiek pand, met karakter. Het moest kwaliteit uitstralen en het hogere segment benadrukken waarin wij actief zijn. Dus, met alle respect, geen plafondplaten of tl-verlichting. Ik breng hier veel uurtjes door en wil dat mijn mensen zich goed voelen, ook zij moeten geïnspireerd raken.”

Toen Charlotte in de krant las dat de gemeente Hengelo ook Villa Tichelwerk had teruggekocht (van Saxion), aarzelde ze geen seconde. Ze klom direct in de telefoon. De rest is min of meer geschiedenis. “We hebben een plan ingediend, dat dus ook voorzag in het in ere herstellen van de villa, hebben nog vijf maanden op de beslissing moeten wachten. Maar toen de deal beklonken was, was ik echt even een soort van ontdaan. Er viel een last van mijn schouders, want ik had me er enorm op verheugd en voor ingespannen. Die avond hebben we met de collega’s echt wel een paar flesjes prosecco opengetrokken.”

Soms vallen dromen ineens niet meer in de categorie ‘ooit misschien’, maar staan ze gewoon tastbaar voor je neus, inclusief sleutelbos. Waar ooit Willem Stork, telg uit de beroemde fabrikantenfamilie, zijn intrek nam, loopt nu Charlotte Stegeman door de gangen van hetzelfde pand. 126 jaar later. Het abstracte is werkelijkheid geworden. “Ik voel me gezegend, hier elke dag werken is al een cadeautje op zich. En we zorgen qua indeling voor een huiselijke, warme sfeer, er moet hier geen typische kantoorvibe hangen. In deze setting ga ik als de brandweer.”

Gevoelsproject
Ze noemt Villa Tichelwerk niet voor niets een ‘gevoelsproject’. “We gaan niet voor de harde euro’s of voor rendement. Dan hadden we andere keuzes moeten maken. Andreas en ik zijn gevoelsmensen, we willen vooral plezier en voldoening halen uit de dingen die we doen.” Inmiddels hebben acht medewerkers van The Chain Company hun werkplek gevonden tussen de monumentale muren van de villa, van de bijkeuken tot de herenkamer. Een korte rondgang leert dat ook zij zich ‘ontzettend geïnspireerd’ voelen.

Dat de koop van het rijksmonument media-aandacht genereert, vindt Charlotte wel een dingetje. “Dan sta je opeens in de krant. Terwijl ik er echt niet van houd om op de voorgrond te treden of hoog van de toren te blazen. Daar ben ik veel nuchter voor.” Toch mag zonder overdrijving worden gesteld dat Charlotte met The Chain Company een indrukwekkende onderneming heeft opgebouwd. Geen succes dat uit de lucht kwam vallen, maar het resultaat van 25 jaar werken, bouwen en vertrouwen winnen. Het geheim? Ze glimlacht. “Ik ben wel aanhanger van het gedachtengoed dat als je je dromen najaagt, en lol hebt in iets wat je goed kunt, de inkomsten vanzelf komen.”

The Chain Company groeide in de loop der jaren dus uit tot een vaste waarde in de wereld van recruitment en detachering. Ze praat met toewijding over haar team. “Onze recruiters zijn hoogopgeleid, spreken hun talen en weten precies waar ze het over hebben”, zegt ze. “Dat moet ook wel, want we werken voor complexe organisaties.” Die organisaties liegen er niet om. Universiteit Twente, Quix Quantum, Destinus. Internationale bedrijven en kennisinstellingen waar gespecialiseerde kennis schaars is en de concurrentie wereldwijd plaatsvindt. Toch hoeft The Chain Company nauwelijks actief klanten binnen te halen. “Wij geloven nog altijd in relaties opbouwen”, zegt Charlotte. “Niet alleen met opdrachtgevers, maar ook met kandidaten. Mensen voelen echt wel of je oprecht bent.”

Misschien zit daarin wel de kern van haar succes. De overtuiging dat achter ieder cv een verhaal schuilgaat. Dat merkt ze vooral in het begeleiden van expats. Hoogopgeleide kenniswerkers die vanuit alle windstreken naar Twente komen om hier te bouwen aan technologie en innovatie. “Je haalt niet zomaar iemand uit India, Spanje of Amerika naar Twente”, zegt ze. “Daar komt veel meer bij kijken dan alleen een baan.”

Relocation Management
Daarom ontwikkelde The Chain Company de Dual Career Service, waarmee ook partners van buitenlandse medewerkers ondersteuning krijgen bij het vinden van werk. Charlotte beseft hoe bepalend dat is voor het slagen van een internationale stap. “Als de partner ongelukkig is of geen perspectief heeft, dan red je het uiteindelijk niet”, zegt ze. “Mensen moeten samen een nieuw bestaan kunnen opbouwen.”

The Chain Company helpt niet alleen met vacatures, maar ook met wonen, integreren en oriënteren. “We begeleiden mensen vaak echt in een compleet nieuw hoofdstuk van hun leven”, zegt Charlotte. “Dat vind ik misschien nog wel het mooiste van dit vak.” Tegelijkertijd ziet ze dagelijks hoe lastig de woningmarkt het maakt. Op de vraag van enkele opdrachtgevers, waaronder de Universiteit Twente, speelt ze daar al enige tijd zelf op in.

“In ons zakelijke leven hebben we ons geld nooit in overdreven dingen gestoken, maar vooral in vastgoed geïnvesteerd”, zegt ze. “Door panden te kopen. Noem het ouderwets ondernemerschap.” Dat komt nu goed van pas. “Die panden hebben we klaargemaakt voor (inter)nationale kenniswerkers. Want we kunnen wel goede mensen uit het buitenland willen halen, maar als we ze niet kunnen huisvesten, gaan ze geen contract tekenen. En dat raakt ook de regionale economie.” Ze verhuurt de woningen gemeubileerd, besteedt extra aandacht aan de sfeer. “Mensen moeten zich thuis voelen. En als het moet, haal ik ze van het station.”

Ze wijst op de importantie ervan. “De mensen die het betreft, zijn de artsen en de wetenschappers van de toekomst. De mensen die ons helpen met toepassingen en innovaties voor onze ouders, onze kinderen, onszelf. Dat belang moeten we niet onderschatten.”

Verlengstuk
Ondanks de groei van haar bedrijf blijft Charlotte zelf actief als recruiter, met name voor management- en directie­functies. “Dat werk is gewoon te leuk om los te laten”, zegt ze. “En zo houd ik feeling met de markt.” Hoe lang ze nog door wil gaan in deze rol? “Lang”, zegt ze. “Ik zal misschien iets meer leuke, ontspannende dingen gaan doen, maar mijn werk is ook een soort van hobby, hè. Ik krijg er veel energie van, helemaal nu we hier zitten.”

Zoals ze ook energie krijgt van het familieleven. “Onze dochter van 21 jaar studeert in Leeuwarden en komt in de weekends vaak naar huis. Dat zijn feestjes op zich. Want mijn gezin, dat is toch de basis van alles.” Dochterlief is uiteraard ook al te gast geweest in Villa Tichelwerk, waar ze haar moeder heeft zien shinen. Ook vandaag is Charlotte het zonnetje in huis. Wie haar door de villa ziet lopen, begrijpt waarom deze plek zo goed bij haar past. Het pand lijkt haast een verlengstuk van haar karakter. Warm. Authentiek. Stijlvol, maar dan zonder opsmuk.